Medische fouten Anna PARAGNOST JAN VAN DER HEIDE KLAAGT MEDICUS AAN NA LIJDENSWEG ECHTGENOTE ANNA | PARAGNOST JAN VAN DER HEIDE KLAAGT MEDICUS AAN NA LIJDENSWEG ECHTGENOTE ANNA |
|
|
|
Bron: De Telegraaf, 22 oktober 2005 „VERKANKERD onder artsenhanden” De handel en wandel van alternatieve genezers, kwakzalvers, auralezers en piskijkers ligt sinds de dood van Sylvia Millecam en de vrouw van expoliticus Roel van Duijn onder de microscoop. Des te opmerkelijker is het gevecht van paragnost en hypnotherapeut Jan C. van der Heide. Hoewel hij in de andere hoek zit, had hij een heilig vertrouwen in de witte jassen. Nu strijdt hij al vier jaar tegen de medische misser die de laatste maanden van zijn echtgenote tot een lijdensweg maakte. „Het medische bolwerk heeft macht. Als een alternatieve genezer Anna’s pijn op zijn geweten had gehad, was het slecht met hem afgelopen. En terecht.”  „Ik heb wel honderd keer om een mri-scan gevraagd”door MARIE-THÉRÈSE ROOSENDAAL OEGSTGEEST, zaterdag 22 oktober 2005 Villa Blijgeest staat en hangt propvol boeddha en Jezusbeelden, kleedjes, portretten, schilderijtjes, planten, snuisterijtjes en kandelaars, maar Jan van der Heide (57) voelt daar, in Oegstgeest, vooral de leegte. Een leegte die Anna heet. „Ze komt niet meer terug.” Anna van der Heide-Hartevelt, de vrouw met wie hij zowat 34 jaar een bijzonder liefdevol leven deelde, overleed vier jaar geleden, op 16 augustus 2001, op 56-jarige leeftijd. Over het velours van de oude, doorgezeten fauteuils zweven ijle muziekklanken en flarden wierook. Een vredige sfeer die schril contrasteert met zijn aardse verhaal. Het is de wereld andersom; een paragnost die strijdt tegen een medische misser. Paragnost en hypnotherapeut Jan C. van der Heide schreef het boek ’Anna ik dans in mijn hoofd’, een ontroerend eerbetoon aan de liefde van zijn leven én een felle aanklacht tegen een medisch specialist. „Dat boek was er nooit gekomen als het niet zo was misgegaan. Haar dood heb ik verwerkt”, zegt Jan van der Heide. Maar haar lijdensweg aan het einde kan hij niet verkroppen. „Omdat die twee jaar folterende, gruwelijke, helse, onmenselijke pijnen haar bespaard hadden kunnen blijven, als de specialist had gereageerd op onze verzoeken om nader onderzoek.” Op internet stuiten we bij toeval op zijn verhaal, na enige aarzeling wil Jan van der Heide het toelichten: „Maar ik wil de rechtsgang niet verstoren of nadelig beïnvloeden. Voor justitie en politie overigens alle lof. Wat een geweldige mensen!” Bedachtzaam, zijn woorden wikkend en wegend: „Anna had sinds 1981 de autoimmuunziekte SLE, een ziekte die ontstekingen kan veroorzaken. Vanaf 1994 liep ze bij reumatoloog prof.dr. H. van het Leids Universitair Medisch Centrum (LUMC). In 1999 meldde ze zich met een verkalking van de pees aan de linkerschouder, daaraan werd ze geopereerd. In 2000 klaagde ze over rugpijn.” Dropdrankje „De reumatoloog stuurde haar weg met de diagnose pees en slijmbeursontsteking. Anna wees op haar ondraaglijke pijn en verzocht hem om nader onderzoek, om een mri-scan. Maar ook toen ze kreupel en creperend zijn spreekkamer binnenstrompelde, weigerde hij dat en bleef hij bij zijn diagnose. Herhaalde malen. Anna kreeg aspirine en een dropdrankje voorgeschreven. Een dropdrankje, ja. Bij de apotheek heb ik het recept nog weten te achterhalen.” „Ik heb prof.dr. H. verschillende keren gebeld omdat mijn vrouw, die nooit ergens over piepte of klaagde, over de grond kroop van de pijn. Voor mijn gevoel, als leek, als mens, móést er meer aan de hand zijn. Desondanks weigerde hij een mriscan te laten maken. Een sneer kreeg ik, dat mijn gevoel niet goed zat. Ja, waarschijnlijk doelde hij toen op mijn vak… Hoe vaak ik hem om een scan heb gevraagd?” Bedachtzaam trekt hij aan zijn pijp. „Honderd keer? Honderdvijftig keer?” Van der Heide ging op onderzoek uit en vond een mri-centrum in Amsterdam. „Toen net nieuw. Op eigen kosten hebben we een mri-scan laten maken. Op zaterdag 21 april 2001 heb ik de foto’s meegekregen en meegenomen naar de neuroloog in het Diaconessenhuis in Leiden. Het was zo helder als glas, ík kon het zelfs zien. Mijn vrouw was onherstelbaar beschadigd door kanker. Botkanker. Haar rugwervels waren ingezakt, de aangetaste zenuwen waren bekneld geraakt. En dat was de oorzaak van de martelende pijnen. Ook als die diagnose eerder was gesteld, was ze waarschijnlijk niet meer te redden geweest. Maar dan had ze wel nog bestraald kunnen worden, had ze chemokuren gekregen. In elk geval was er dan nog een adequate pijnbestrijding geweest. Daarvoor was het nu te laat. Anna is verkankerd onder artsenhanden.” „Er had haar zo veel lijden bespaard kunnen blijven. Anna heeft één bestraling gehad, een dosis waar ze normaal twintig keer over doen. Het hielp niet. De radioloog vroeg ons waarom we in vredesnaam niet eerder waren gekomen…” Bitter zijn z’n woorden. Zijn blik dwaalt af naar een van de vele portretten. Anna, haar gitzwarte haar in een strak knotje, een lieve glimlach, een humorvolle blik in haar ogen, haar armen gracieus over elkaar geslagen. „Dit is de beste foto, zo zat ze altijd, ze was vroeger ballerina. Ze was een mooie vrouw, charmant, waardig, intens lief en warm. We waren altijd samen, ze werkte mee in mijn praktijk.” Jan van der Heide week die laatste maanden, eerst in het ziekenhuis en later thuis, amper van haar zijde. „Anna bleef dapper. Met bed en al moest ik haar naar het ziekenhuiswinkeltje rijden, om cadeautjes te kopen voor anderen. Toen ik haar zei dat ze eindelijk eens aan zichzelf moest denken, keek ze verbaasd. Want zo had ze het toch altijd gedaan…?” Verdriet vertroebelt even de blik van de blonde viking, zoals Anna hem noemde. „Eenmaal thuis heb ik de verpleging op me genomen. Af en toe was er thuiszorg, verpleegkundigen liepen huilend van haar bed vandaan. Om haar. Om haar niet te verlichten pijn.” Op 16 augustus 2001 stierf ze. „De helft van onze versmolten harten is naar de hemel…” schrijft hij in zijn boek. Paragnost is hij, hypnotherapeut, maar geen haar op zijn bebaarde hoofd die ooit aan het alternatieve medische circuit heeft gedacht: „Dat zou wel heel dom zijn, dat zijn aanvullende geneeswijzen. Alternatieve genezers moeten geen doktertje spelen Als je echt iets mankeert, ben je aangewezen op chemische middelen. Dat zeg ik ook altijd tegen mijn cliënten. Zodra ik vermoed dat er fysiek iets mis is, verwijs ik ze door naar de huisarts.”Respect heeft hij voor de witte jassen: „Die mensen hebben niet voor niets twaalf jaar gestudeerd. Als paragnost kan ik duizend keer iets voelen en duizend keer mijn woorden wegen op een goudschaaltje, het is en blijft een gevoel, het is geen bewijs.” In dezelfde week als Anna stierf Sylvia Millecam. De actrice had voor haar borstkanker haar toevlucht genomen tot het alternatieve circuit. Van der Heide: „Ik heb gelezen dat het haar bewuste keuze was. Na haar dood stonden deze alternatieve behandelaars echter meteen in een kwaad daglicht. Als een alternatieve genezer Anna’s pijn op zijn geweten had gehad, was het slecht met hem afgelopen. En terecht. Maar binnen het medische bolwerk houden ze elkaar de hand boven het hoofd.” „Prof.dr. H. heb ik in april 2001 direct ingelicht over de diagnose botkanker. Hij heeft niets meer van zich laten horen. Ja, bij de ziekenhuisbalie van de afdeling lag een briefje dat hij langs was geweest. Maar we hebben hem niet gezien. Eén keer zwaaide hij nota bene naar Anna, vanuit de verte. Fouten maken is menselijk. Een groot mens ben je als je je fouten durft te erkennen. Dat vond Anna ook.” „Ik heb een brief van hem gehad, op 25 april 2001. Geen excuusbrief, nee. In de brief staat wel dat hij de correcte diagnose niet heeft gesteld.” ’Hoewel wij zorgvuldig genoeg gehandeld hebben’, schrijft de specialist. Er is een zinsnede dat hij het verschrikkelijk vindt als er een diagnose wordt gemist. „En hij eindigt ermee dat hij dit ’uiteraard buitengewoon vervelend vindt.” Van der Heide herhaalt het honend: „Vervelend.” Aangifte Na Anna’s dood doet Jan van der Heide aangifte, op 24 december 2001 en aansluitend op 17 januari 2002. „Van ’geweld met letsel, zonder wapen’. Justitie heeft een strafrechtelijk onderzoek bevolen, maar de verdachte, prof.dr. H., weigerde mee te werken. Inmiddels is er een gerechtelijk vooronderzoek onder leiding van een rechter-commissaris. En dat loopt nu al een jaar.” Justitie doet geen mededelingen zolang het vooronderzoek loopt. Van der Heide diende ook een klaagschrift bij het Regionaal Medisch Tuchtcollege van Den Haag. Op 21 januari 2003 deed het tuchtcollege uitspraak. „Het college legt aan de arts de maatregel van WAARSCHUWING op”, luidt de beslissing. „Prof.dr. H. laat via een woordvoerder van het LUMC weten dat hij vanwege zijn beroepsgeheim niet met ons kan spreken. Zijn advocaat, de heer G. van der Feltz, zegt tot nu toe niets te hebben gehoord van het openbaar ministerie. Jan van der Heide wacht. „Ik ben niet uit op wraak, in de verste verte niet, dat lost niets op. ’Waardigheid, Jantje’, zei Anna altijd. Ik wil geen smet werpen op haar nagedachtenis. Mij gaat het om gerechtigheid.” WAARSCHUWING Uitspraak van het Regionaal Medisch Tuchtcollege te ’s-Gravenhage, 21 januari 2003. UIT PUNT 3, HET STANDPUNT VAN DE ARTS: De arts heeft uitgelegd dat voor aanvullend onderzoek geen indicatie bestond, aangezien bij eerder lichamelijk onderzoek geen alarmerende/activerende gegevens bleken. Aangezien rugklachten buiten de behandeling van SLE vallen en niet tot zijn specialisme behoren, heeft de arts de patiënte naar de huisarts verwezen. Hierna heeft de arts de patiënte nog eenmaal gezien, op 8 februari 2001. Patiënte vertelde dat via de huisarts inmiddels röntgenfoto’s waren gemaakt op basis waarvan de diagnose osteoporotische inzakking van de elfde en twaalfde thoracale wervel was gesteld. Deze foto’s heeft de arts niet opgevraagd of bekeken. De arts heeft bifosfonaat, calcium suppletie therapie en vitamine D voorgeschreven. Volgens de arts heeft hij hiermee niet de behandeling op zich genomen, maar slechts preventief gehandeld. Daarna heeft de arts de patiënte niet meer gezien. De arts heeft nooit van de patiënte vernomen dat de pijnklachten in haar rug zo ernstig, althans hels en ondraaglijk waren. Voorts heeft de arts de diagnose slijmbeurs en peesontsteking nooit gesteld. Een collega heeft patiënte naar aanleiding van een telefoongesprek op 1 maart 2001 in de acute dienst nog gezien in verband met de rugklachten en de diagnose slijmbeursontsteking gesteld. UIT PUNT 4, DE BEOORDELING: De arts had op grond van met name het voortduren van de rugklachten kunnen besluiten tot nader onderzoek. Indien hij zou hebben gedacht aan botkanker had het eerder voor de hand gelegen dat hij mede een botscan had laten uitvoeren, dan de door klager gewenste mri. Het college kan gezien de op dit punt tegenstrijdige verklaringen van partijen niet vaststellen dat de pijnklachten van patiënte zodanig aan de arts zijn beschreven dat hij gehouden was nader onderzoek te doen verrichten. Het volgende consult bij de arts vond plaats op 8 februari 2001. De arts heeft toen, naar aanleiding van de wervelinzakking, een behandeling van klaagsters osteoporose ingesteld. Voor de diagnose is daarbij afgegaan op wat, volgens de mondelinge mededeling van de klaagster, volgens de huisarts uit röntgenonderzoek elders zou zijn gebleken. Het college kan zich daarmee niet verenigen. Het is van oordeel dat de arts ten minste de mededelingen had moeten verifiëren. Bovendien heeft de arts klaagster terugverwezen naar de huisarts. Dit strookt niet met het zelf instellen van een behandeling van osteoporose. Voorts is niet gebleken dat de arts deze verwijzing duidelijk in een verwijsbrief heeft vastgelegd. Dat is wel nodig. Ook heeft de arts de huisarts niet geïnformeerd over de instelling van de medicamenteuze therapie voor de osteoporose. Voorzover klager de arts ook bedoelt te verwijten dat hij in de nazorg tekort is geschoten is, geldt het navolgende. Het college heeft de overtuiging gekregen dat de arts begaan is geweest met de situatie van de patiënte en klager getracht heeft zijn medeleven over te brengen. Hij heeft dit wellicht niet gedaan op een wijze die klager heeft aangesproken, maar het college kan niet vaststellen dat de arts hier een tuchtrechtelijk verwijt treft. De conclusie luidt dat de arts tijdens het consult van 8 februari 2001 niet juist heeft gehandeld. Hij heeft toen gehandeld in strijd met het belang van een goede uitoefening van individuele gezondheidszorg. Het college moet hem deswege een maatregel opleggen: een waarschuwing. De Telegraaf 22 oktober 2005 |
| Volgende > |
|---|
Hoofdmenu
Laatste nieuws
Stichting Dimitri
|
Bijna dagelijks worden wij geconfronteerd met medische blunders die een dodelijke afloop hebben, of waarbij slachtoffers tijdelijk of zelfs blijvend letsel oplopen. Dimitri.nu heeft zich, mede door eigen ervaring, als taak gesteld op te komen voor deze slachtoffers en een halt toe te roepen aan het verstoppertje spelen van medici en zelfs politici. Het kan niet langer zo! Hiervoor is een stichting opgericht die de belangen zal behartigen van al die mensen die geen gehoor vinden wanneer zij te maken krijgen met medische blunders.
|
Archief
IP Blocker
Erkenning Stichting Dimitri
Sterfdag Dimitri
Op 21 juni 2010, gedenken wij onze lieve zoon Dimitri, die na vele medische fouten het leven heeft moeten laten. Wij doen dit in besloten kring.
Nieuwsflits
|
Help "Stichting Dimitri" met de strijd tegen medisch geblunder. Doneer via het volgende rekeningnummer: Rekeningnummer: 12.88.86.838 |
Stichting Dimitri is door de belastingdienst aangewezen als:
Dimitri had nog kunnen leven
In juni verloren John en Ingrid Kleijn hun zoontje Dimitri. Hij was zeven maanden oud. De oorzaak: "Een reeks van medische blunders." Zij proberen toch kerst te vieren voor Fabian, Dimitri's tweelingbroertje.
Lees hier wat Panorama schrijft!
Nieuwsbrief
Posters en stickers
|
Rectificatie
Naar aanleiding van een uitzending van ‘Undercover in Nederland’ van Alberto Stegeman van 4 januari 2009 zijn er sindsdien op deze website verschillende berichten geplaatst waarin uitlatingen zijn gedaan over de heer N. Mul. De voorzieningenrechter te Arnhem heeft bij vonnis van 18 juni 2010 geoordeeld dat ik, John Kleijn, onrechtmatig heb gehandeld jegens de heer Mul, voor zover het ten aanzien van deze geplaatste berichten gaat om uitlatingen die de strekking hebben de heer Mul neer te zetten als pedofiel of die de heer Mul in verband brengen met pedofiele praktijken en/of kinderporno.
De voorzieningenrechter heeft geoordeeld dat hiervoor geen feitelijke basis bestaat, zodat dergelijke uitlatingen slechts waardeoordelen betreffen die als onnodig grievend en beschadigend voor de heer Mul kunnen worden aangemerkt. De voorzieningenrechter heeft mij veroordeeld tot het plaatsen van deze rectificatie.
John Kleijn
Ingezonden stukken
Heeft u een ervaring, waarvan u denkt dat er sprake is geweest van een foute medische behandeling?
Stuur uw verhaal dan naar info@dimitri.nu
Meest gelezen
Wie is er online
We hebben 11 gasten online
