Ingrid en John kregen én verloren een kind.

In juni verloren John en Ingrid Kleijn hun zoontje Dimitri. Hij was zeven maanden oud. De oorzaak: "Een reeks van medische blunders." Zij proberen toch kerst te vieren voor Fabian, Dimitri's tweelingbroertje.

Tekst: Koen Scharrenberg
Foto: Paul Tolenaar

John Kleijn doet zijn naam geen eer aan. Hij was altijd een boom van een kerel. Rotsvast in het leven staand; voor de duvel niet bang. Alsdirecteur van zijn eigen beveiligingsbedrijf de persoonlijk 'begeleider' van vele bekende Nederlanders. Groot is hij nog steeds, maar de schijnbaar onwrikbare kerel is duidelijk aangeslagen. Verbijsterd blijven hij en zijn vrouw achter na het grootste verlies van hun leven.

Ingrid: "Na veel moeite raakte ik via reageerbuisbevruchting uiteindelijk zwanger, begin 2004. We waren dolen dolblij. En die vreugde werd nog groter toen bleek dat het een tweeling zou worden. Het was een domper dat een van de ongeboren kindjes een open buikje had. Maar uit onderzoeken bleek dat de levenskansen gewoon goed waren. We keken uit naar de bevalling:'

Foute diagnoses
John: "Op 7 december werden Dimitri en Fabian geboren in het Radboud Ziekenhuis in Nijmegen. Het open buikje van Dimitri leek niet enorm levensbedreigend; volgens de statistieken lag het risico op overlijden rond de 20 procent, bij adequate medische zorg. Maar die ontbrak. Door foute diagnoses en verkeerde behandelingen leed Dimitri enorme pijnen. De keren dat fouten werden toegegeven en na veel aandrang van onze kant werden verholpen, kunnen we niet teIlen op de vingers van twee handen. Daar kwam bij dat onze verzoeken om andere deskundigen te raadplegen in de wind werden geslagen terwijl men de oorzaak van de problemen niet wist te benoemen. En als ouders zit je in zo'n moeilijke positie; je wilt geen vijanden maken in het ziekenhuis omdat je kind volledig afhankelijk is van de aandacht en zorg van de verpleging en artsen. Maar af en toe, als het weer eens echt te lang duurde voordat er iets gebeurde en Ingrid of ik woedend werd, bleek er opeens veel meer te kunnen. Maar met bijna zichtbare tegenzin. Alsof vechten voor het leven van een kind onbehoorlijk was."

Ingrid: "Binnen het ziekenhuis was meer dan genoeg kennis en ervaring. Dácht men. Terwijl op het moment dat de artsen uiteindelijk op het allerlaatst een specialist van een ander ziekenhuis inschakelden en er een concreet advies uitkwam dat van veel waarde bleek te zijn. Maar voor Dimitri was het toen al te laat, hij was te veel verzwakt."

John: "De behandelaars hebben er gewoon heel lang volkomen naast gezeten. Maar ze waren zo overtuigd van hun eigen aanpak; ze waren te beroerd om zelfs maar op internet te kijken. Dimitri was een uniek, moeilijk geval, zeiden ze. Maar er bleken veel meer vergelijkbare kinderen te zijn, met wie genoeg ervaring was opgedaan. Al die tijd word je heen en weer geslingerd tussen hoop en wanhoop. Dag en nacht aan het bed van zo'n klein, weerloos poppetje dat vreselijk ligt te lijden... Die pijn en onmacht, de angst dat hij zou sterven - dat kan niemand begrijpen die het niet zelf heeft meegemaakt:'

Ondraaglijk verdriet
Ingrid: "Uiteindelijk overleed ons dappere kleine mannetje, na zeven maanden tevergeefs te hebben gevochten. John heeft hem letterlijk naar zijn laatste rustplaats gedragen. Tijd om het te verwerken kregen we vrijwel niet; ons vermoeden dat er enorme fouten zijn gemaakt werd vrijwel onmiddellijk bevestigd door deskundigen die we raadpleegden. Nu vechten we om de erkenning dat er medische missers zijn gemaakt via www.dimitri.nu. Dit doen we om andere kinderen hetzelfde leed te besparen. Stel je eens voor: Dimitri had nog kunnen leven en, bij goede medische zorg, zelfs met kerst gewoon rond kunnen lopen. Die wetenschap maakt het verdriet nog ondraaglijker."

John: "Het is onbeschrijfelijk wat het met een ouder doet om het ijskoude, uitgemergelde lichaampje van je zoontje vast te houden, voor de laatste maal te kussen, het deksel op het kistje te schroeven en dat allerliefste, tere kleine kereltje naar zijn graf je te dragen. Voor Fabian zullen we moeite doen om kerst te vieren, zo gewoon mogelijk door te leven. Maar Ingrid en ik hebben zo'n klap gekregen; op dit moment weten we niet of we die ooit te boven komen.".