vrijdag 23 maart 2007 18:55

De nabestaanden van een 40-jarige vrouw die stierf door een dodelijke hoeveelheid straling in de Rotterdamse Daniël de Hoedkliniek, gaan aangifte doen tegen het ziekenhuis en betrokken artsen en verpleegkundigen.

Overdosis straling vernietigde vitale delen
De 40-jarige Astrid Sluiters uit Hoek van Holland overleed in oktober 2006 aan de gevolgen van een overdosis straling. Ze kreeg 38 behandelingen lang een dubbele hoeveelheid, die haar organen en haar ruggemerg kapotmaakte. Klachten van de vrouw werden door artsen en verpleegkundigen genegeerd of gehouden voor psychische problemen.

Passief
De familie doet volgens De Telegraaf aangifte op advies van de Rotterdamse officier van justitie Marjolein van Eykelen. Hoewel het Erasmus MC, waartoe de kliniek behoort, 'volledige aansprakelijkheid' heeft erkend, en vrijwel meteen toegaf dat het 'een ernstige menselijke fout' betrof, zou Van Eykelen zich ergeren aan de passieve houding van het ziekenhuis.

De officier van justitie vindt dat het onderzoek te lang duurt, en wil middels de aangifte het medisch dossier loskrijgen. Zo kan een strafrechtelijk onderzoek worden gestart. Het Erasmus wil de civiele afwikkeling afwachten. Het heeft de ouders een voorstel gedaan, maar volgens een woordvoerder nog geen antwoord ontvangen.

Bron: Elsevier.nl
Door Bas Benneker

DEN HAAG (GPD)_Ziekenhuisverzekeraar Medirisk eist dat in operatiekamers volgens vastomschreven regels wordt gecontroleerd of er operatiemateriaal in patiënten is achtergebleven. De verzekeraar, die stelt per jaar 'zeker vijfentwintig' claims te ontvangen vanwege achtergebleven materiaal, zal anders weigeren schadevergoeidng uit te keren.

Aanleiding voor de maatregel is een publicatie in vakblad Medisch Contact, waaruit blijkt dat in meer dan de helft van de ziekenhuizen niet strikt wordt geteld welke instrumenten en verbandmiddelen er bij operaties zijn gebruikt. De controle of gebruikte hechtnaalden er weer uit komen, wordt nog vaker overgeslagen.

Als er al wordt geteld, gebeurt dat nogal willekeurig. Soms worden alleen kleine instrumenten geteld, terwijl regelmatig ook grote klemmen in het lichaam van een patiënt achterblijven. De onderzoekers spreken van 'nalatig en onzorgvuldig handelen' en noemen dat 'een zorgelijke situatie'.

J. Stappers, directeur van MediRisk stelt nadrukkelijk 'dat afspraken in de operatiekamer goed geregeld moeten zijn'. ,,We gaan voortaan eisen dat een protocol aanwezig is en dat het wordt nageleefd. Dat zullen we gericht controleren. Voor patiënten is het ook van belang dat er meer aan wordt gedaan om dit soort fouten te voorkomen.'' De verzekeraar, waarbij zeventig procent van alle ziekenhuizen is verzekerd, zegt 'zeker vijfentwintig' meldingen van achtergelaten verband of operatieklemmen per jaar te ontvangen.

Bestuurslid Yvonne Maatjens van de Landelijke Vereniging van Operatieassistenten geeft toe 'dat het beter kan en moet'. ,,We hebben als vereniging daarom ook contact met de Inspectie voor de Gezondheidszorg, die bezig is met een onderzoek over veiligheid in de operatiekamer. Daar passen deze conclusies ook in.''

Volgens Maatjens is een mentaliteitsomslag nodig. ,,Om wachtlijsten terug te dringen telt op de operatiekamers vooral de productie. Die haast staat haaks op de uitvoering van protocols. Ik zeg altijd dat het minder tijd kost om de controle bij de operatie goed uit te voeren, dan dat de patiënt later terug op de tafel moet komen.''

Verder meent Maatjens dat betere naleving van de protocols ook een kwestie van geld is. ,,Dan gaat het bijvoorbeeld om de aanschaf van een weegsysteem voor gebruikte instrumenten, dat via de computer gekoppeld wordt aan de naam van een patiënt.''

Net als de onderzoekers vindt ze dat de instrumenterende operatieassistent die bij het sluiten van de wond aanwezig is verantwoorlijk moet zijn voor de telling. ,,Deze assistent is voor de rechter ook verantwoordelijk. En niet de chirurg.''

Bron: De Stentor
http://www.destentor.nl/binnenlandstn/article1239907.ece

Hulpverleners in de gezondheidszorg die patiënten naar de andere wereld helpen. Daarover schreef ex-verpleegkundige Paula Lampe het boek Engelen des Doods. ‘Het gaat om ruim 2700 moorden’.

Hulpverleners in de gezondheidszorg moeten alerter worden, vindt Paula Lampe. Het moet voor iedereen duidelijk zijn dat kwaadwillenden in de gezondheidszorg ongestoord hun gang kunnen gaan. Niemand verwacht dat degene die wordt geacht de patiënt te verzorgen, hem juist het hoekje om helpt. Maar dat gebeurt wel.

Natuurlijk is het risico niet groot dat je in een ziekenhuis of andere gezondheidsinstelling slachtoffer wordt van een seriemoordenaar. Lampe: ‘Die kans is ongeveer net zo groot als dat je door de bliksem wordt getroffen. Maar als het onweert, ga je niet rechtop in een open veld staan.’

Ze wil geen paniek zaaien, maar bestudering van gevallen als die van de Haagse verpleegkundige Lucia de B., die tot levenslang is veroordeeld voor zes moorden, heeft Lampe geleerd dat het vaak jaren duurt voordat moordenaars door de mand vallen. Daar komt bij dat ze uit eigen ervaring weet hoe lastig klikken is.

,,In de tijd dat ik zelf als verpleegkundige op een kinderafdeling werkte, droeg ik mijn dienst niet graag over aan een collega van wie ik wist dat ze onaardig was tegen, vaak doodzieke, kinderen. Ik heb nooit mijn mond opengedaan.’’

Een van de redenen dat hulpverleners het moeilijk vinden over elkaar te klagen, is dat er door de hoge werkdruk een groot saamhorigheidsgevoel ontstaat. Bovendien, zegt Lampe, zijn werknemers in de gezondheidszorg altijd bang zelf te worden aangeklaagd. De belangrijkste reden is echter dat niemand, de patiënt, de familie, noch de collega, kan geloven dat de hulpverlener eigenlijk een monster is.

Meestal gaat het immers om hardwerkende, betrokken mensen. Daar zit hem deels het probleem, zegt de oud-verpleegkundige. Van de gevallen die zij heeft bestudeerd, zijn er veel met een geschiedenis van zelfmoordpogingen, zelfverminking en verslavingen, vaak als gevolg van een traumatische jeugd.

Mensen met zo’n achtergrond komen relatief vaak in een verzorgend beroep terecht, zo blijkt uit wetenschappelijk onderzoek. Wat ze tekort zijn gekomen aan liefde en zorg, proberen ze te compenseren door zich belangrijk te maken voor anderen.

Hun ijver en hun betrokkenheid bij hun patiënten zijn ziekelijk, zegt Lampe, maar leidinggevenden zijn juist blij met werknemers die zich steeds als vrijwilliger opwerpen als een collega ziek is. Klagers worden niet gewaardeerd en meestal niet serieus genomen. ,,Afschuwelijk, maar dat is de praktijk,’’ weet Lampe.

Afdelingshoofden hebben reden hun houding te veranderen, vindt ze. De sinds 1975 65 wereldwijd door de rechter schuldig bevonden daders in de gezondheidszorg pleegden samen in elk geval 273 moorden, deden 58 pogingen daartoe en werden veroordeeld voor dertien maal doodslag.

Lampe schrijft: ‘Als we het aantal vermoedelijke slachtoffers van veroordeelde daders, de wegens gebrek aan bewijs of wegens vormfouten vrijgesproken verdachten én de verdachten van nog lopende zaken meetellen, komen daar nog eens ruim 2500 moorden en ruim honderd pogingen tot moord bij.’

De wetenschap heeft deze moordenaars pas sinds enkele jaren als aparte categorie omarmd. Lampe: ,,Waarschijnlijk heeft niemand ooit de link gelegd tussen het ene geval en het andere. Op het moment dat de media over zo’n drama berichten, is het vorige vaak al vergeten. Maar als je ze naast elkaar legt, zie je duidelijke overeenkomsten.’’

Lampe bestudeerde ruim honderd gevallen van artsen, verpleegkundigen en paramedici die zich vergrepen aan patiënten. Ze deelde zelf, na overleg met betrokken wetenschappers, de daders in vijf categorieën in: de naar aandacht hunkerende dader, de megalomane dader, de erotomane en de psychisch of cerebraal gestoorde dader en de dwangmatig hulpverlenende dader.

Vrijwel allemaal lijden ze aan wat Lampe het Moeder Teresa-syndroom noemt: ze hebben een obsessieve neiging tot verzorgen.

Van elk type dader geeft ze een voorbeeld. Zo valt Lucia de B. in de categorie ‘naar aandacht hunkerend’ en is de beruchte Engelse huisarts Harold Shipman een ‘dwangmatige’ hulpverlener. Hij werd veroordeeld voor de moord op in elk geval 171 vrouwelijke en 44 mannelijke patiënten, door hen te injecteren met morfine.

In 1998 rook een advocate onraad toen bleek dat haar moeders testament vlak voor haar onverwachte overlijden ten gunste van de dokter was veranderd. Tot zijn ontmaskering werd Shipman door zijn patiënten op handen gedragen.

Paula Lampe, Engelen des doods; Karakter Uitgevers BV. Prijs € 14,99

--------------------------------------------------------------------------------
Bron: Algemeen Dagblad

AMSTERDAM - Vijftien Nederlanders gaan procederen tegen de farmaceut Merck. Zij kregen hartklachten van het middel Vioxx, dat met agressieve reclamecampagnes in Nederland werd verkocht.

Het leek een wondermiddel. De klachten van reumapatiënt Peter Overdulve uit Rotterdam verdwenen als sneeuw voor de zon toen hij de pijnstiller Vioxx ging gebruiken. ‘Ik had geen last meer van mijn bijwerkingen zoals maag- en darmklachten en ik kon weer alles doen. Het was echt een geweldig medicijn.’

Dat was in januari 2002. De euforie was van korte duur. Elf maanden later werd Overdulve getroffen door een hartinfarct. Na 28 dagen ziekenhuisopname kon hij weer naar huis. Maar hij werd nooit meer de oude. Na een half jaar intensieve revalidatie bleek hij zijn oude werk als bouwkundig tekenaar toch niet meer aan te kunnen. Nu werkt hij weliswaar op hetzelfde architectenbureau, maar minder uren en in een administratieve functie. ‘Ik mag blij zijn dat ik nog leef’, zegt de 58-jarige Overdulve, ‘maar mijn werk was mijn leven.’

Overdulve is een van de vijftien Vioxx-gebruikers die binnenkort in de Verenigde Staten gaan procederen tegen de fabrikant Merck. Het geneesmiddel werd twee jaar geleden wereldwijd uit de handel genomen nadat wetenschappelijk onderzoek had uitgewezen dat de ontstekingsremmer hartinfarcten en beroertes kon veroorzaken. Later bleek dat Merck al eerder wist van de mogelijke cardiovasculaire bijwerkingen maar deze informatie bewust had achtergehouden. Het bedrijf verloor daarop een kwart van zijn beurswaarde.

Inmiddels liggen duizenden claims van slachtoffers of nabestaanden wereldwijd bij de rechtbanken in de VS. Het Amsterdamse letselschadekantoor Beer Advocaten heeft meer dan vijfhonderd aanmeldingen ontvangen van gedupeerden en de sterkste vijftien geselecteerd om neer te leggen bij de rechtbank in New Jersey. De sluitingstermijn sloot afgelopen zaterdag.

Advocaat Daniëlle Zwartjens verwacht niet dat het op procederen zal aankomen. Gelet op het grote aantal zaken verwacht zij dat er een schikking zal worden getroffen. De fabrikant houdt vol dat hij de rechtszaken individueel wil behandelen en heeft daarvoor ruim een miljard dollar gereserveerd.

Volgens analisten is dat lang niet genoeg. ‘Er liggen nu meer dan tienduizend claims. Dan is het niet waarschijnlijk dat de zaken een voor een worden behandeld’, zegt Zwartjens.

Tot dusver zijn negen zaken voorgekomen, waarvan Merck er vijf heeft gewonnen. In vier gevallen moest de farmaceut vele miljoenen euro’s uitkeren. Volgens Zwartjens staan de vijftien Nederlanders sterk omdat in hun zaken geen twijfel bestaat over de medische causaliteit tussen het gebruik van Vioxx en de cardiovasculaire gevolgen.

‘In de verloren zaken konden patiënten niet aantonen dat ze het middel hadden gebruikt of dat ze daadwerkelijk een hartinfarct hadden gehad.’

In Nederland zijn naar schatting tweehonderd mensen overleden aan de bijwerking van Vioxx, een groter aantal is getroffen door een beroerte of een hartinfarct. Wereldwijd liggen die aantallen nog veel hoger. Alleen al in de VS kregen 88- tot 140 duizend mensen een hartinfarct of beroerte na het gebruik van Vioxx.

Vioxx is in 2000 met een uitzonderlijk agressieve marketingcampagne op de Nederlandse markt gezet. En met succes. Het medicijn, dat oorspronkelijk bedoeld was voor mensen met reumatoïde artritis en artrose, werd tegen allerlei klachten voorgeschreven. ‘Ik heb cliënten die het kregen voor een whiplash of voor fantoompijn’, stelt Zwartjens. In 2003 werden 650 duizend Vioxx-recepten uitgeschreven. Wereldwijd gebruikten naar schatting meer dan 24 miljoen mensen het middel.

Overdulve heeft nog twee jaar lang na zijn hartinfarct Vioxx gebruikt. ‘Ik ben pas gestopt in november 2004, toen het middel van de markt werd gehaald. Toen kwamen alle oude kwalen terug; gewrichtspijnen, maag- en darmklachten. Vioxx was echt een wondermiddel’, verzucht hij.

Na krantenberichten over mogelijke schadeclaims voelde Overdulve zich geroepen zich te melden bij Beer Advocaten. ‘Het is toch te gek voor woorden dat zo’n fabrikant zich alleen maar laat leiden door winst, al vallen er dodelijke slachtoffers?’ En ja, hij wil ook persoonlijke genoegdoening. “Het heeft een enorme impact op mijn leven gehad. En nog steeds. Nu wordt door de rechtszaak alles weer opgerakeld en dat legt een grote druk op het thuisfront.”

Zwartjens ligt ondertussen overhoop met het ministerie van Volksgezondheid. Afgelopen dinsdag vond daar een hoorzitting plaats over het marketingplan van Vioxx dat bij de Inspectie voor de Volksgezondheid is ‘zoekgeraakt’. Het marketingplan van Vioxx en nog 27 andere medicijnen is in 2000 door de Inspectie opgevraagd om te onderzoeken hoe fabrikanten te werk gaan om hun producten in het vizier van de voorschrijvende dokter te krijgen.

Zwartjens vroeg het marketingplan op in het kader van de Wet Openbaarheid Bestuur (WOB) en kreeg na vier maanden te horen dat het document is zoekgeraakt. Ze verdenkt het ministerie ervan het document bewust achter te houden ‘omdat er andere belangen dienen.’ Welke? ‘In elk geval niet het belang van mijn cliënten. De overheid heeft natuurlijk ook zitten slapen.’

Bron: De Volkskrant